چه کنیم که همدیگر را دوست داشته باشیم؟

کمی هم به خودتان بیاندیشید!

تا حالا جلوي آيينه قدم زديد و به خودتون نگاه كرديد ؟ خودتون رو مي شناسين ؟ چقدر با خودمون صاف و صادق بوديم ؟ چقدر خودمون رو توجيه نكرديم ؟ و اصلا چقدر خودمون رو دوست داشتيم ؟ و ملاك دوست داشتن چي هست ؟ و با دوست داشتن به كجا مي خواهيم برسيم . خير و صلاحمون رو مي دونيم ؟ آيا اينكه از صح پا مي شيم و هر چي ازمون مي خوان انجام مي ديم به صلاحمونه ؟ اينكه حتما به دانشگاه بريم ؟ سر اين و اون كلاه بگذاريم ، دروغكي عاشق بشيم ، به هم دروغ بگيم ، همديگر رو مسخره كنيم و پشت سر اين و اون حرف بزنيم ، به هم تهمت بزنيم ، براي فقط يك لبخند جك بي ادبي تعريف كنيم ، استاد رو مسخره كنيم ، از شنيدن حرف حق و مواجهه با واقعيت فرار كنيم ، از حرفهاي آموزنده حالمون بهم بخوره ، به هم لبخند هاي توخالي تحويل بديم ، تعارف دروغي كنيم ، ازدواج زوركي كنيم ،دماغ رو سر بالا كنيم، ماشين مدل بالا سوار بشيم ، موهامونو تيفوسي بزنيم ، فيلم هاي خصوصي پخش شده ديگران رو با لذت نگاه كنيم (به فكر نباشيم كه خودمون هم در چنين جو آلوده اي گرفتار مي شيم ) ، پارتي بازي كنيم ، كلاس بي خودي براي هم بگذاريم ، لباس تنگ بپوشيم ، با توجيهات ساده ارزشها رو زير سئوال ببريم و ...
آيا اين ها صلاح كارمون هستن ؟! هدفمون از اين كارها و بسياري كارهاي ديگه ،چيه ؟ تا حالا فكر كرديم براي چي زنده ايم ؟ براي اينكه پولدارترين باشيم ؟ خوش تيپ ترين ؟ باكلاس ترين ؟ باسوادترين ؟ معروف ترين ؟ خوش اندام ترين ؟ مخ زن ترين ؟ پست ترين ؟ بي حيا ترين ؟ جنايت كارترين ؟ عاشق ترين ؟ پاچه خوار ترين ؟ رياكارترين ؟ ... تا كي روز رو تا شب بي هدف سرگردون اين زندگي مي خواهيم بمونيم و آخرش كه چي ؟
بياييد فكر كنيم ... اگر خيچ كدوم اين ها نه ! چي پس ؟
يادمون رفته كي هستيم ، شايدم تا حالا برامون مهم نبوده كه بدونيم و يا اين مسئله رو مثل خيلي چيزهاي ديگه از ياد برديم.
مطمئنم از اين زاويه به زندگي نگاه نكرديم ، هيج وقت حساب خودمون رو بررسي نكرديم ! كاش كلاسي بود ما حسابداري خودمون رو ياد مي گرفتيم و براي حسابهايي كه هيچ وقت جور نيستن ، يه فكري مي كرديم !
وقتي ما نمي تونيم با خودمون صريح و بي پرده و بدون توجيهات آبكي حرف بزنيم ، خنده داره كه مدعي اصلاح جامعه باشيم .
چه خوبه اين بار وقتي به آيينه نگاه مي كنيم ، همه سعي خودمون رو در باز كردن چشمهامون كنيم و بعد از برداشتن نقاب مسخره مجهول بودن ، خودمون رو اول بشناسيم . كي هستيم (who I am ?) . كي هستيم كه اينقدر مشكل عاطفي داريم ؟ هميشه احساس تنهايي مي كنيم ؟ به سادگي باارزش ترين چيزها رو زير پا له مي كنيم و آيا چيز باارزشي هم داريم كه حفظش كنيم ؟ (به عبارت ديگه در فرهنگستان ذهنمون روبروي كلمه ارزش چي نوشتيم ؟) .
چند لحظه، فقط چند لحظه فكر كنيم ، از كجا اومديم و به كجا مي ريم كه به راحتي فيلمون سر پيري ياد هندستون مي افته و تازه بعد از يك عمر زندگي(بعضیا) شلوارشون رو به جاي تشكر از همسرشون دو تا مي كنن ، از كجا اومديم و به كجا مي ريم كه به خاطر چند هزار تومان چرك كف دست ، حق رو نا حق مي كنيم ، عاطفه و احساسات ديگرون رو به مسخره مي گيريم ، ايكس پارتي مي تركونيم ، معتاد مي شيم ، مشروب مي خوريم ، براي هم كلاس مي گذاريم ، فداكاري مي كنيم ، رياكاري و ...
بياييم خودمون رو توجيه نكنيم ، با خودمون صادق باشيم ، شايد بتونيم يه ذره از خودي رو كه در كوچه پس كوچه هاي بي هويتي گم كرديم رو پيدا كنيم .
آخه مي دونيد چي شده ؟ ما بد جوري گم شديم ، بدجوري !

توي صحنه ي غريب زندگي

هممون تو نقش يه بازيگريم

با هميم ، تو بازي هاي روزگار

از درون هم ، ولي بي خبريم

زندگي تولد يه خاطره ست

انگاري شروع يه نمايشه

كاشكي از دنياي اين خاطره ها

سهم ما تمام خوبي ها باشه

توي پشت صحنه ي دنياي ما

خوبي و بدي مي مونه يادگار

زندگي براي ما يه خاطره ست ف از تمام قصه هاي روزگار

بهتره به قلبامون دروغ نگيم

زندگي هر طور كه باشه مي گذره

من و تو مسافريم تو اين روزا ، مثل خورشيد تو نگاه پنجره

هممون پشت نقاب صورتك ، هميشه از صبح تا شب قايم ميشيم ، واسه پنهون كردن گريه هامون

روي روح قلبامون خط مي كشيم

اگه باز از روزگار دلت گرفت

لحظه ها ثانيه ها ابري شدند

بيا با من، بيا با من

توي پشت صحنه ي دنياي ما

خوبي و بدي مي مونه يادگار

زندگي براي ما يه خاطره ست

از تمام قصه هاي روزگار

این دیوانگی ست که اگر دوستی دلت را شکست از همه گریزان باشی.،

این دیوانگیست که اگر غریبه ایی خیانت کرد  به هیچ کس اعتماد نکنی.،

واین دیوانگی ست که اگر تو معنی محبت را نفهمیدی همه را به خاطر تو محکوم کنم.،

 حتی حیوانات هم دوستی را درک میکنند

در خواب ناز بودم شبی

                             دیدم کسی در می زند

در را گشودم روی او

                           دیدم غم است در می زند

ای دوستان بی وفا

                          از غم  بیاموزید وفا 

غم با آن همه بیگانگی                                                                  

                              هر  شب به من سر می زند

ايستاده ام در ايستگاه قطار زل زده ام به عقربه ساعت.دارم بدرقه مي كنم پسرم سهیل را.با همكلاسي هايش دارد مي رود مشهد.مي خواهد زيارتي بكند،نفسي تازه بكند و بعد دوباره بيفتد در جريان عادي امور.ذهن مرا مي برد به گذشته هاي دور.دستهايم مي لرزد.برف مي بارد.هوا دوباره سردش شده است.نگاه مي كنم قد و بالاي پسرم را،براي خودش مردي شده است .

*سال پنجاه و هشت است.من در آستانه جواني ايستاده ام.دارم با اتوبوس مي روم مشهد.از پنجره باز زل زده ام  به طبيعت زيبا.بايد در حوالي ساري باشم.يادم نيست.شايد آمل و شايد هم بابل.چشم انداز زيبايي محزوني دارد.ناگهان در دور دست زنان روستايي را مي بينم كه بر سر مي زنند.مي گريند.شايد عزيزي را از دست داده باشند.كمي دور ترمي رويم باز گروه ديگري مي گريند.هي تكرار مي شود اين گريستن.گروه گروه مي گريند.نم نم باران با اين گريستن همراه مي شود.

* داريم از مشهد بر مي گرديم.از پنجره زل زده ام بيرون.همه جا تاريك است.خود روها مي روند.ناگهان يك اتوبوس از كنار ميني بوسي مي گذرد و بعد در هوا مي بينم دستي كه پرواز مي كند و سري بريده كه مي غلتد در كف آسفالت جاده.همه جا تاريك است.هيچ نمي بينم

* پدر چرا اينقدرعمگيني.چرا اينقدر مصطربي . پسرم پدر بودن سخت است.ديگر نمي پرسد مي داند دل نگرانش هستم.پولي از جيبم در مي آورم و مي دهم به سهيل.مي گويم بيانداز در حرم امام رضا.مي گويم دعا بخوان براي خودت.براي سينا،براي مادرت.براي عمه هايت.براي همه . براي ميهن . براي صلح . براي آباداني مهين. مي گويد : وبراي تو . وبراي من .

* طالقاني مرده است.دارند عزاداري مي كنند همه. اتوبوس آرام مي شود .هركس به تنهايي مي گريد . نوحه مي خوانيم . روستا به روئستا ، شهر به شهر.در حرم هستم هاهاي مي گريم.دعا مي خوانم براي همه.براي زندگي.براي سلامت همه

* داريم از مشهد برمي گردم.صحنه تصادف را كه ديدم بيهوش شدم.بالا آوردم.راننده مهرباني مي كند.دراز كشيدم در تخت خواب او.ز ندگي ادامه دارد.مهرباني ادامه دارد. مادرم با چشمهاي ميشي اش مي آيد در ذهنم پسرم نگران نباش دعا ي من بدرقه راه سهيل است.وقتي دير مي رسيدم به خانه و نگراني در چشمم مادرم منفجر مي شد بر او خرده مي گرفتم چرا اينقدر نگراني.مگر بچه ام . براي خودم مردي شده ام. مي گفت تا پدر نشوي نگراني مرا نمي فهمي..اين ها را تركي مي گفت.با زبان شيرين مادري. راست مي گفت . تمام شب نگرانم.اگر به سهيل بگويم.مي گويد نگراني بيمورد چرا . براي خودم مردي شده ام.حق با اوست و حق با من است

* صبح كه مي شود زنگ مي زنم به سهيل.به هتل رسيده اند . از پنجره زل مي زنم به بيرون.برف مي بارد.چه برف زيبايي.آرام شده ام.زندگي ادامه دارد.نسل ها عوض مي شوند. با خود مي گويم زيباترين هديه براي آدمي دوست داشتن است،مهرورزيدن و نگران بودن .بدون اين نگراني ها زندگي هيچ نيست.صبح سينا مي گويد داداش براي من سوغاتي خوبي مي خرد. دلتنگ داداش اش است.با اين جمله مي خواهد آرام شود.در ذهن سوغاتي پسرم در آغوش مي گيرم و آرامشي پر از لذتي را تجربه مي كنم كه تنها بايد پدر باشي و تنها بايد مادر باشي تا آنرا تجربه كني . خدايا چقدر دوست داشتن زيباست